Exmouth 25 mei

Rustig begint de morgen. Vooral vanmiddag activiteit. Dan gaan we duiken vanaf de Navy (Marine) pier. Deze pier is heel speciaal doordat het er wemelt van de vissen en "Reef Dreaming" is de enige duikschool die hier mag duiken. Bijzondere duikplek als me eerste duikplek als gecertificeerd duiker.

Onze held Vlamingh

'S-morgens lekker ontbijt met cornflakes en melk met geroosterd brood. Ik besluit na het ontbijt naar de vuurtoren te lopen. Marriele blijft nog even in de zon lezen. Het is een wandeling van ongeveer een halfuur maar dan heb je dan ook een heel mooi uitzicht. De vuurtoren op zich is niet zo heel bijzonder. Een oude vuurtoren uit 1912 ter ere van de heer Vlamingh (ja, onze nederlandse trots) maar het uitzicht was prachtig. Je keek over de grote oceaan en het Cape Range National Park heen. Heel erg mooi, kijken tot de horizon.

Daarna teruggelopen en rond de tijd dat ik terug was, was het alweer 12.00 uur. Om 13.20 uur moesten we in exmouth zijn voor onze duik.

Hart in me keel en gaan met die banaan

Dus spullen pakken en dan gaan, want allebei wilden we van tevoren nog internetten. Het was bijna tijd en begon toch weer een beetje zenuwachtig te worden. Wist ik alles nog van het duiken? Was ik alle procedures niet vergeten? Aaaah. Paniek!

Ik vertelde mezelf dat het allemaal weg goed komt totdat.....we de briefing kregen van de duik op de Navy Pier. Alle condities werden door besproken; weer, watertemperatuur, zichtbaarheid, bla bla bla..totdat ze vertelde dat we van een platform van 3 meter hoog moesten springen omdat het waterpeil erg laag was! Slik! Ik was juist altijd degene in het zwembad die de grote duikplank, juist het liefste wilde ontwijken. Nu maakte ik me niet meer bang om de duik maar om de sprong van 3 meter en om de 20 kilo die je op je rug hebt!

Geen woorden

Ik ging gewoon duiken, no matter what want het zou een fantastische duik zijn en waarschijnlijk zou ik hier nooit meer komen, dus nu of nooit. Ook behoorde deze plek tot de top 10 van de beste duikplekken ter wereld! Nee, opgeven was geen optie. Nooit, geweest overigens.

Toen we bij de pier aankwamen werden we streng gecontroleerd op identiteitsbewijs en ook mochten er geen foto's van de pier worden genomen. Ik keek naar het platform waar we vanaf

moesten springen. Oh, het viel mee. Ik had het erger verwacht, maar toch was het even slikken. Alles aangetrokken en even later ging ik met Marrielle, 2 andere duikers en duikinstructeur duiken. Van de trap aflopen naar het platform ging erg langzaam. Ja, wat moet je als je 20 kilo op je rug hebt. Me hart zat in me keel, maar ik sprong gewoon. Niet nadenken was de beste optie.

Eenmaal in het water was het fantastisch. Zoveel vissen, niet normaal. Heel veel grote scholen vissen hebben we gezien. Een whit tip shark van zeker wel 2 meter, een grote baracuda en veel, veel meer. Het was de grote sprong in het diepe zeker waard. Rond 17.00 uur klommen we uit het water. Moe maar voldaan. Ik kan de duik aan iedereen aanraden.

Super!

Exmouth 24 mei

We slapen allebei lekker uit. Rond 10.00 uur checken we uit. We gaan snorkelen. Coralbay heet dan ook voor niets, Coral Bay. Het ligt aan het zuiderpuntje van het Ningaloo Marine Park (ongeveer vergelijkbaar met het Great Barrier Reef). Sommige zeggen zelfs mooier dan het Great Barrier Reef. We gaan het zien.

Krachttraining

Rond 10.30 uur duiken we het water in. Om de 1 of andere reden is het water hier een stuk warmer dan wat zuidelijker, we denken ongeveer 26 graden. Zelfs de buitentemperatuur is kouder dan het water. We moeten eerst tegen de stroming in, wat aardig wat kracht kost, want er staat een heftige stroming. Daarna is het eigenlijk een kwestie van, je laten meevoeren met de stroming. Door deze stroming is ook het zicht een stuk minder. Dat is erg jammer.

Er is jammer genoeg niet zoveel koraal te zien. Dit ligt een stuk dieper en voor de snorkelaar niet te bereiken maar we zien wel enkele vissen waaronder "Snappers" van wel 50 centimeter lang en zelfs een Cowtail Stingray van bijna 2 meter breed. Wow! Door het snorkelen keek ik erg uit naar duiken in het Ningaloo Reef.

Joekel van een vis

Dit gingen we doen in Exmouth, een plaatsje iets ten noorden. Op naar Exmouth dus. Na 1,5 uur waren we er al. Eerst onze duiken regelen. We wilden allebei met de Whaleshark (Walvishaai) zwemmen. Een vermogen (350 australische dollars) maar dit zou waarschijnlijk een "once in a lifetime experience" zijn. Wow! Zwemmen met de grootste vis ter wereld. Ze kunnen wel 15 a 20 meter lang worden. Maar wees niet bang, ondanks dat het een haai is, eet het alleen maar plankton en geen mensen ;)

Nadat we bij verschillende duikscholen langswaren geweest moesten we een beslissing. Uiteindelijk ook nog besloten om er 2 extra duiken bij te doen. Ja, we zijn er nu toch!

Top camping

Nadat alles geregeld was, gingen we naar, volgens de Lonely Planet, de camping met de beste locatie van heel Western Australia en ik moet zeggen:"Niet verkeerd!".

We zaten in het puntje van Cape Range National Park met een toplocatie. Aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant het National Park en de Vlamingh vuurtoren.

Ja, vernoemd naar 1 van de ontdekkingsreizigers waar we trots op zijn. We duiken vroeg ons bedje in, want de wind die hier waait is aardig koud.

Coral Bay 23 mei

De volgende morgen was het weer nog niet echt beter. Ik ging douchen en het regende weer maar al snel was het beter. Het was nog erg vroeg en wist dat Marrielle pas over een uurtje op zou zijn, dus ging ik even het dorpje verkennen.

Black & White

Halverwege merkte ik echter dat ik niks had meegenomen, geen jas of trui voor het geval dat het zou gaan regenen, maar geen regen. Ik had geluk. Het was een leuk klein dorpje maar wat me toch opviel was dat er hier aardig wat aboriginals leven. Vaak kom je in steden/dorpjes niet zo heel veel aboriginals tegen behalve een enkeling maar hier was het, het tegenovergestelde.

Dit vondt ik erg goed, want het zijn nog steeds de originele bewoners van Australie. Ook al is de gemiddelde australier het daarmee niet eens.

U.S.O (Unidentified Standing Object)

Uurtje later kom ik weer terug op de camping en ook Marrielle is op. We gaan even ontbijten en rond 10.00 uur vertrekken we richting Coral Bay. Het is een lange rit van rond de 350 km en heel veel niks. Halverwege komen we nog een roadhouse tegen maar verder is het niemandsland. De laat

ste 50 a 100 km zien we langs de weg soort van stenen staan. Het lijkt wel een beetje op de Pinnacle Dessert die we aan het begin van onze roadtrip hebben gezien.

Af en toe staan ze dichtbij de weg, maar dan zie ik het! Het zijn geen oude koralen maar termietenheuvels en rond elke 50 meter zie je er wel een paar staan. Wow, wat zijn het er veel. Zeker wel duizenden termietheuvels.

Integratie ten top

Rond 16.00 uur komen we aan in Coral Bay. We besluiten om hier maar 1 nachtje te blijven, want de walvishaai wordt hier de laatste tijd niet zo heel veel gespot. Die bewaren we voor Exmouth, daar hebben we meer kans. Coral Bay is eigenlijk geen dorpje, terwijl het wel een dorpje is. Ra, ra hoe kan dat?

Het heeft 2 caravanparks, een hotel met bar en een paar winkeltjes en een baai waarin je kan snorkelen. Dat is Coral Bay. Niet veel, maar meer heb je ook niet nodig.

'S-avonds wordt er heerlijke stampot andijvie met spekjes gemaakt en om even te integreren duiken we de bar/pub van het hotel in. Erg gezellig. Vooral de australiers zijn erg nieuwsgierig waar we vandaan komen en naartoe gaan. Rond een uur of 23.00 uur is het feestje afgelopen en nemen we afscheid van onze nieuwe vrienden en lopen wij richting de camper voor een welverdiende r

ust.