surfen en biken

Queen of the waves
Ja, als je iemand bent die van water houdt en het water hier eigenlijk binnen handbereik is, dan is de keuze snel gemaakt. 'S-ochtends was ik weer eens hard bezig geweest met werk zoeken, lijntjes uitzetten, maar het gaat o zo traag hier. Dus besloot ik 's-middags lekker naar het strand te gaan.
Ik dacht eigenlijk dat ik te laat was voor de bus. Op me lijstje stond namelijk dat deze 13.10 uur zou vertrekken maar ik had geluk hij vertrok pas om 13.15 uur. Ik kwam aan bij de bushalte en kon gelijk instappen. Op naar City Beach.
Na een halfuurtje was ik er dan. Het bleek een stuk rustiger dan op zondag. Op het hele strand waren er misschien wel 30 a 40 man. Eerst even langs de shop, die zich links van het strand bevondt, deze had namelijk bodyboards te huur. Dit leek me wel wat. Het was geen surfboard maar het was een begin. Nadat ik deze opgehaald had en me omgekleed had, liep ik richting het water. Ik zag gelijk al dat er jammer genoeg niet zo heel veel golven waren. Mmmm...dat was wel wat minder. Ik dook het water in . In het begin was het wel even wennen hoe ik met het bodyboard om moest gaan, maar al snel had ik de slag te pakken. De bedoeling was: zodra er een grote golf komt, zo snel mogelijk op het bodyboard duiken en zwemmen maar.
Op een gegeven moment lukte dat aardig. Ik peddelde en ging als het ware met de golf mee. Dit was wel erg cool. Je kon soms 10 meter op de golf mee surfen en dat ging aardig hard. Binnen een paar seconden had je wel 10 meter afgelegd. Het was ook erg verslavend. Het was dan ook op een gegeven moment:"Nog 1 golf en dan ga ik eruit, nee nog een golf en nog een golf". Uiteindelijk ben ik van de 4 uur die ik op het strand had, 3,5 uur in het water geweest.
Het was dus een actieve stranddag, maar wel erg leuk.

Fietsend door de buitenwijken
Weer een dag verder en weer een halve dag zoekend naar werk. 'S-middags besloot ik een fiets te huren. Het is wel wat duurder dan in Azie maar ja je ziet toch meer en kan ook eens in de buitenwijken van Perth gaan kijken. Eerst naar de esplanade. Daar heb ik een me heerlijke broodje met ham en kaas gegeten en werd gelijk gecomplimenteerd met me mooie fiets. Ja, hij is mooi, maar of die goed fietst moet ik nog even testen. Daarna me fiets gepakt en onderweg gegaan. Je zou het niet verwachten hier, maar ze hebben gewoon fietspaden. Af en toe moet je ze wel delen met voetgangers, maar dat maakt niet uit. Zo druk is het hier ook niet. Mijn eerste plan was om naar Fremantle te rijden (zuidoosten van Perth), daar wat te gaan eten en terug te fietsen, maar dit bleek toch iets te lang te zijn. Ik zou dan rond 50 kilometer uitkomen. Er zijn mensen die dat dagelijks doen, maar ik niet, hoor! Dus besloot ik wel zuidelijk te gaan maar meer naar het westen. Van de fietswinkel had ik een mooie kaart gehad van de omgeving. Ik ben haast niet fout gereden. Dat vondt ik toch wel een prestatie van mezelf. Het eerste gedeelte van me fietstocht was niet echt superboeiend. Oke, aan me rechterhand had ik wel de mooie swanriver maar aan me linkerhand had ik een grote drukke snelweg. Al snel veranderde dat. In mooie rustige stukken met heel veel groen en haast geen verkeer. Leuke buitenwijken met mooie huizen. Ik snapte nu wel waarom veel nederlanders in Australie wilde wonen. Gigantische huizen, groot stuk grond, haast geen verkeer, veel natuur, altijd mooi weer en het leek toch wel een beetje op nederland. Ik kwam langs een aantal hele mooie stukken en het mooie was, het was zo lekker rustig hier. Het werd dan ook snel laat. Uiteindelijk heb ik rond de 35 kilometer gefietst en heb ik er vier uur over gedaan. Ik was dan ook pas om 19.30 uur weer terug. Het laatste stukje ben ik neergestreken in Burswood park. Een gigantisch natuurgebied wat door veel vogels bevolkt werd. Waaronder pelikanen, zwarte zwanen en heel veel andere vogels. Hier kon ik even uitpuffen want het was toch wel erg warm. Rond 20.00 uur kon ik dan eindelijk eten. Ik had dan ook aardige trek gekregen na deze mooie dag.

Vrije tijd

'S-avonds was ik erg moe van de me hele reis naar Rockingham dus ben ik redelijk vroeg gaan slapen maar op de een of andere manier kon ik de slaap niet bevatten. Op een gegeven moment sliep ik dan eindelijk. Ik werd wakker want de jongen die net was aangekomen en in zijn bed was gekropen. Hij snurkte gigantisch. Dit was niet leuk meer.
Je wilt hem ook niet aanstoten ofzo, want je kent hem niet en heb dus ook geen idee hoe die zal reageren. Het ging maar door en door....
Ik weet niet hoe lang het geduurd heeft maar op een gegeven moment ben ik toch in slaap gevallen.
De volgende morgen werd ik wakker geworden en overal had ik muggebulten. Doordat ik waarschijnlijk zo moe was en zo vast had geslapen, had ik niet door dat de muggen me aan het lek prikken waren. Me armen zaten helemaal vol. Ik heb ze uiteindelijk maar geteld en het waren er wel meer dan 40!! Het kriebelde dan ook als een gek!

Vergane glorie van het merk Teva
De volgende dagen ben ik weer druk bezig geweest naar werk zoeken maar het was een rampenplan en ik was niet de enige maar omdat ik al stamgast was bij Aussijobs kende ze me onderhand en op een dag werd ik uitgekozen. Jeeh! Ik blij.
Er was namelijk een housekeeping (schoonmaker/interieurverzorgster) functie en daar was ik wel in geintereseerd. Ik heb uiteraard een beetje opgeschept dat ik dat wel eens gedaan had. Vaak genoeg had ik me moeder geholpen met banen die zij had als housekeeping, NOT!
Maar wisten zij veel.
De baan had zowel voor- als nadelen. Het verdiende aardig goed maar het nadeel was wel dat het voor minimaal 3 maanden was en echt in de outback. Je hebt er echt letterlijk niks. De eerste supermarket was dan ook pas te bereiken op 150 km afstand.
Maar uiteindelijk ben ik het niet geworden. Ze moest mij namelijk over laten vliegen en er was een ander meisje wat er gewoon met de auto kon komen. Jammer, maar helaas.
De rest van de dagen heb ik ook nog wat aankopen gedaan onder andere een wereldstekker.
Deze hebben we onze hele reis niet nodig gehad en dan blijkt opeens dat je het in Australie wel nodig hebt. De prijzen zijn hier natuurlijk wel wat hoger dan in Azie maar nog niet zo hoog in europa. Dus qua kosten was ik niet veel kwijt aan de wereldstekker.
Ook moest ik nog even langs een schoenenzaak. 1 van met teva's daar was het voorbandje van losgelaten. Dan zou je toch denken, hoe kan dat nou? Teva's zouden toch tegen alles moeten kunnen? Ja, zo staat het merk wel bekend. Ik heb er rotsen mee beklommen, wandeltochten mee gedaan, echt van alles maar het ijzersterke merk "Teva" is niet meer wat het geweest is.
Even langs de outdoor winkel. Misschien konden hun hem wel repareren. Nee, dat konden ze niet maar ze vertelde me wel dat er een goede schoenenmaker, een straat verderop zat.
Deze had ik snel gevonden en had het dan ook binnen een halfuurtje gemaakt maar hij raadde me vooral om deze schoenen niet meer te kopen. Hij had er van de week al 3 paar van binnen gehad, waar de bandjes los waren gelaten. Oh? Nou ja, tip voor de volgende keer.

He surfdude!
Perth was eigenlijk een ideale stad zonder stad te zijn. Het wordt een stad genoemd maar je hebt meer een dorpsgevoel als je hier rondloopt. Heel weinig verkeer en vooral heelveel gezelligheid maar toch heb je alles binnenhandbereik. Ook de mensen zijn superaardig. Je moet er dan ook niet raar van opkijken als ze je opeens: "Sweetheart, Love of Darling" noemen. Dat schijnt er allemaal bij te horen. Het gemakkelijke van Perth is ook dat het zowel langs langs de rivier ligt als langs de oceaan. Strand binnen handbereik dus.
Dus het was ook een keertje tijd om naar het strand te gaan. Eerst was ik naar het Cottlesloe beach gegaan. Dit was heel makkelijk te bereiken. Een kwartiertje a 20 minuten met de transperth (beetje vergelijkbaar met de lightrail in nederland).
Dit was wel een leuk strand maar City Beach vondt ik toch wel wat leuker. Dit is wel wat moeilijker te bereiken. Een halfuurtje met de bus en die bus gaat niet zo vaak maar dan heb je wel een heel mooi strand.
Het voordeel met de stranden hier in Perth is dat je er ook grasvelden bijkrijgt. Dus geen last meer van zand overal en nergens. Je gaat gewoon lekker op een grasveldje liggen en als je zin hebt om te zwemmen in de zee dan kan dat. Ideaal.
Ik was op een zondag naar het City Beach gegaan. Uiteraard gaat ook de lokale bevolking naar het strand dus het wel druk maar niet extreem druk. Familie's die genieten van de zee en sommige die zelfs de barbecue meenemen. Wat nog een heel groot voordeel is dat er altijd wel een windje staat en dat maakt het erg aangenaam. Wel uitkijken dat je niet verbrand natuurlijk!
Het water is prachtig blauw, niet zo helder als in Rockingham, maar wel erg helder.
Je moet alleen wel uitkijken hier want je hebt hier echt gigantische golven en als je niet oplet ben je zo kopje onder. Dat was in het begin wel even wennen. Ik moet zeggen. Ik heb ervan geleerd. Vooral niet tegen de golven gaan vechten, wat dat win je nooit. Ik ben dan ook een paar keer onder water gegaan. Dan merk je pas hoe krachtig zo'n golf kan zijn. Dan sta je opeens 10 meter van de kust en dan kom je boven water 3 meter van de kust. Nu kreeg ook wel een beetje het gevoel wat een tsunamo nou eigenlijk kan veroorzaken.
Je ziet dan ook heel veel surfers hier en heel veel mensen met bodyboards/wakeboards.
Toen ik terugliep naar de bus kwam ik er achter dat je die voor 5 dollar (2 euro) kan huren.
Dat lijk me wel wat. Ik was dan ook volop in het water want zulke golven kom je in Nederland niet tegen. Ik hoorde ook nog van een nederlands meisje dat een week op surfkamp was gegaan.
Dat lijk me toch ook wel wat. Iets voor mijn volgende avontuur??

A piece of heaven and a piece of hell

Rockingham was vandaag aan de beurt. Dit ligt 42 km ten zuiden van Perth. Het is er op zich niet zo heel erg boeiend maar vlakbij ligt het Penguin Island. Dat leek me toch wel erg interresant, dus ging ik onderweg...

Hitte
Nadat ik bij Aussijobs was geweest, waar ze wederom weer erg weinig werk hadden ging ik onderweg naar het treinsstation. Sinds juni 2007 was het nu eindelijk mogelijk om heel gemakkelijk de trein te nemen naar Rockingham. Voorheen kon dit alleen met de bus en was je een uur onderweg. Met de trein was dit maar een halfuurtje, maar ja dan ben je er nog niet.
Volgens de lonely planet moest je eerst langs het visitor's centre. Dat vond ik wel een goed idee. Daar kon ik dan gelijk even een kaart van Rockingham ophalen. Nadat ik de bus had gevonden naar het visitorcentere. Was ik er binnen een kwartiertje. Daar werd ik weer naar een andere bus verwezen. Ik had de bushalte snel gevonden. Helaas was het erg warm en was er geen schaduw te vinden. Gelukkig had ik genoeg drinken bij me. Daar ston ik dan te wachten, wachten....... maar de bus kwam maar niet. Ik brandde zowat weg uit de zon. Een uur verder en daar was die dan eindelijk. Ik was blij dat ik uit die hitte was.
De buschauffeur vertelde me waar ik naartoe moest lopen om Mersey Point te bereiken, het was eigenlijk gewoon de straat oversteken en dan was je er. Hier lag namelijk de ferry richting Penguin Island. Ik had uiteindelijk over de hele tocht van Perth naar Mersey Point er wel drie uur over gedaan. Om 10.30 uur vertrokken en rond 13.30 uur was ik dan eindelijk aangekomen bij Mersey Point.

Verkoeling
Eerst maar even een kaartje kopen voor de veerboot. Het was wel even wachten op de veerboot want deze vertrok pas om 14.00 uur. Er werd wel van tevoren gezegd dat als je nog iets te drinken of te eten wilde kopen, dan moest je dat nu doen omdat het eiland totaal eco toeristisch was, want er was geen enkele winkel te vinden op het eiland. Daarna ben ik richting het strand gelopen. Het zand voelde als hete kolen onder me voeten, dus snel richting de steiger.
Wow! Wat was het mooi hier. Het water was zo helder. Zo helder had ik het nog nooit gezien. Je kon wel een halve meter het water inkijken.
Rond 14.00 uur maakte iedereen aanstalten om de veerboot op te gaan. Ik zag nog een groen klein visje zwemmen. Volgens de bootman zou deze het niet lang meer overleven. Hij had namelijk nog maar de helft van zijn achtervin over. Dus zwemmen ging niet echt snel.
De veerboot vertrok en binnen tien minuten waren we aan de overkant. Hier bevondt zich ook het "Discovery Centre". Een klein gebouwtje met binnenin een klein zwembad met leefomgeving voor enkele penguins van de kolonie. Dit waren vooral penguins die om 1 of andere reden zichzelf niet meer kunnen redden. Een kwartiertje wachten en dan zou het voeren van de penguins beginnen. Ondertussen werd er natuurlijk ook wat over de penguins verteld. De kolonie die op dit eiland woondde waren "little" penguins omdat ze de kleinste soort ter wereld waren. Overdag zou je van de penguins weinig merken omdat het overdag gewoon te warm is en ze vooral in de nacht actief zijn. Ze vertelde dat het een aardig grote kolonie was. Na het voeren konden we zelf het eiland ontdekken. Althans...we moesten wel op de paden blijven. Want buiten de paden verstoor je de natuur waaronder vogels, reptielen en uiteraard de penguins. Veel van de paden waren vooral van zand gemaakt en afgeschermd met houten palen langs de weg. Ik ging richting South Beach. De meesten mensen bleven bij het strand hangen, maar ik was gekomen om van de natuur te genieten. Ik ging omhoog de trap op en overal vlogen er vogels om me heen. Alsof ik onderdeel was van de natuur. Ik probeerde enkele foto's van de vogels te maken en bij sommige kon ik gewoon een halve meter dichtbij komen. Wauw! Was dat nou gewoon omdat deze vogels mensen gewend waren of omdat ze de mens niet als "vijand" zagen?
Het liep alsmaar omhoog de heuvel op. Op de top had ik een mooi uitzicht over het strand en de rotsen. Ik liep snel naar beneden want me voeten verbranndde namelijk levend, ondanks dat ik me slippers aanhad. Bijna beneden aangekomen kon ik nog even op een soort van houten hekje gaan zitten, zodat ik even me voeten uit hete zand kon halen. Daarna snel doorgelopen naar het strand om me voeten te koelen in het hemelsblauwe water maar wauw! wat was het hier mooi. Hiervoor ging ik naar het westen van Australie. Dit deel van Australie was nog niet bezocht door duizenden toeristen. Het was hier echt prachtig. Ik stond in het witte zand en voor me een prachtige blauwe zee en omheen gigantische rotsen met honderden vogels. Ik loop richting het westen en langs het strand zie ik steeds meer rotsen. Door het water zijn veel van deze rotsen helemaal uitgeslepen zijn. Dit geeft een betoverend effect. Ondertussen klauter ik over wat stenen. Officieel mag dat niet maar ach....dan zie ik opeens bovenop een klif van ongeveer 5 meter hoog, wel iets van 50 pelikanen zitten. Wauw! Ik probeer iets dichterbij te komen. Maar neem niet te veel risico. Ik wil ze natuurlijk wegjagen. Dan ben ik echt blij dat ik een camera heb die heel veeeeel kan inzoomen. Wow! Ik heb er geen woorden voor, het was magisch. Ik keek op me horloge en helaas moest ik alweer terug. Om 16.00 uur zou namelijk de laatste veerboot gaan en ik moest nog even teruglopen. Ik kwam aan bij het discoverycentre en liep richting de steiger naar de veerboot. Wat zag ik daar door het gras? Het waren twee hagedissen en ze waren niet zo kleint ook, niet zoals we gewend waren in nepal en thailand. Nee, deze waren wel ongeveer 30 centimeter als je de staart meerekent. Ik heb het later opgezocht en het waren 2 skinken. Daarna op de veerboot gestapt en met de bus weer richting Perth. Dat ging ditmaal gelukkig iets sneller.

Een stukje Nederland in Australie

Fremantle, een klein vissersplaastje wat vroeger eigenlijk onderdeel was geweest van Perth.

Veel bootjes
Fremantle was heel makkelijk te bereiken per trein. Het lag dan ook niet zo ver verwijderd van Perth. Ik kwam aan op het station en zo te zien was Fremantle wel voorbereid op een stroom toeristen want alles stond goed aangegeven en zelfs op het station kon je een A4-tje meenemen met de plattegrond van het dorpje.
Mijn plan was om eerst naar de Esplenade te gaan. Een grasveld wat ook wel als parkje werd gebruikt door de lokale bevolking met uitkijk op de haven. Er stonden grote bomen zodat je de schaduw op kon zoeken en gezinnen met kinderen die genoten van het weekend. Even wat relaxen het gras en even uitzoeken wat ik allemaal wilde gaan bekijken in Fremantle. Er was in ieder geval genoeg te doen.
Eerst naar het maritiem museum. Oh, wat was ik blij! Ze hadden hier ook het gratis bussysteem dus rondkomen was hier ook een makkie. Bij het maritiem museum was ik dan ook snel.
Ik keek over de rivier die overliep in de oceaan met gigantische vrachtschepen volgeladen met gigantische containers. Het maritiem museum was een modern gebouw met buiten panelen met namen van de immigranten die per boot rond de vijftiger jaren richting Australie zijn gevaren.
Binnen kocht ik een kaartje en zag ik overal om me heen boten zowel klein als groot als oud en nieuw. In het eerste gedeelte van het museum werd vooral getoond hoe men vroeger vis ving, welke boten daarvoor gebruikt werden en hoe dit in de lopen der jaren verliet.
Het volgende gedeelte ging vooral over de trots van Australie. Zij hadden namelijk in 1983 de America Cup (belangrijke zeilwedstrijd) gewonnen met een geheim wapen. Zij hadden namelijk de opdracht gegeven om de boot zo snel mogelijk te maken. Dit had men namelijk gedaan door de kiel (onderste gedeelte van het schip, ter balans) soort van vleugels gedaan en wie had dat weer uitgevonden. De nederlanders! Jippie ja jeeh! De boot waarmee ze de america cup hadden gewonnen stond in het museum met de bijzondere kiel. Ook stond er een boot van de heer Jon Sanders. Deze man was in zijn eentje twee keer de wereld rondgereisd en zijn boot was tentoongesteld, de foto heb ik bijgevoegd. De foto is op waarheid gebaseerd. De boot lag op een gegeven moment in deze positie in zee en de golf reikte het plafond van het museum. Als je daar over nadenkt, dan denk je echt van wauw! Hij was namelijk maar de enige man op het schip. De enige man waar hij contact mee had, was iemand uit Australie waar hij 1 keer per week contact mee had over zijn locaties en hoe het ging op de boot.
Verder in het museum werden ook nog andere boten getoond waaronder vissersschepen en zelfs een bootje van 1 meter wat mensen gebruikte als soort van kano en toen ik eenmaal bijna aan het eind van het museum was, zag ik mariniers. Geen australische maar van aziatische komaf.
Ik heb ze nog op de foto proberen te zetten, maar helaas....

Batavia
Na het maritiem museum ben ik richting Fremantle park gelopen. Ik liep door de straten van Fremantle en bevondt me bijna een paar honderd jaar terug in de tijd want heelveel van de gebouwen die je om je heen ziet zien er als nieuw uit maar hebben de uitstraling van 300 jaar oud. Onderweg nog even een broodje gekocht. Het Fremantle park was echter druk bezet. Cricket werd beoefend door de plaatselijke cricket vereniging. Ik ging aan het rand van het park zitten om hiervan te genieten. Ook al snapte ik er niks van, het was toch wel erg leuk om te zien.
Daarna besloten om toch maar niet de gevangenis te bezoeken. Dit scheen toch wel 1 van de oudste gevangenissen van australie te zijn en een aantal gevangenen stonden vooral bekend om de ontsnappogingen die werden gedaan maar ik liep er langs en zag er zoveel auto's staan. Het leek wel een attractiepark. Dan leek me de shipwreck galleries interresanter.
Ook dit was wederom makkelijk te bereiken en de entree was alleen een donatie van 2 dollar. Wat het interresante aan dit museum was, dat het voor het grootste gedeelte over de geschiedenis van Australie ging ten tijde van de VOC (Verenigde Oostindische Compagnie), dit betekende dat veel van de stukken die getoond werden van Nederlandse geschiedenis waren.
Ik liep naar binnen en me aandacht werd gelijk getroffen door een gigantisch houten anker van 2 a 3 meter lang van een paar honderd jaar van een nederlands schip.
Ik liep door en kwam terecht in tentoonstelling over "Hartog De Vlamingh". Hij vaardde met het beroemde schip de "Batavia" richting Australie waar iedereen op een eiland strandde en er een muiterij ontstond. Oude nederlandse schilderijen werden er getoond, maar ook oude kaarten van bepaalde stukken van WA (Western Australia) en zelfs nederlandse munten. Ze hadden ook nog de befaamde plaat van "Hartog De Vlamingh". Dit heeft op een klif gestaan op het noordoosten van Australie. En sindsdien werd dat stuk land "het land van Eendracht" genoemd. Deze plaat is normaal gesproken te zien in het Amsterdams Rijksmuseum maar was nu speciaal voor de tentoonstelling naar Fremantle gehaald.
Maar het topstuk van de collectie was toch wel dat ze een gedeelte van het eeuwenoude schip de "Batavia" hadden gerestaureerd. Het was wel heel indrukkwekkend om te zien. Ook al was er weinig van het schip over.
Daarna ben ik nog even richting de winkelstraat van Fremantle gelopen om een lekkere smoothie te halen en ondertussen genoot ik van de straatmuzikanten die cubaanse muziek aan het maken waren, waaronder een aantal nummers van de Buena Vista Social Club. Ze waren erg goed. Daarna liep ik door naar een andere straat en hier was een jongenman met hanenkam en leren rok een doedelzak aan het spelen op een hele aparte manier moet ik zeggen. Maar dat was nog geen eens zo erg. Er waren ook een paar ieren. Ik heb tijdens mijn reis gehoord, dat ieren eigenlijk gek zijn. Voorheen geloofde ik dat niet maar nu, zeg ik:"Ja, zeker!". Ze begonnen namelijk mee te dansen alsof ze dronken in een kroeg stonden. Het was te hilarisch voor woorden.
Daarna heb ik de lekkerste fish and chips ooit gegeten. Ik was niet de enige die dat vond, want ze waren uitgekozen als WA's beste fish and chips tent. Mjammie.
Daarna weer terug naar Perth.

Ontdekken van Perth

Na al dat zoeken naar banen, had ik nog maar weinig van Perth gezien. Ik vond dat daar maar even een verandering in moest komen. Vandaag was het dus tijd om de Lonely Planet walking tour te doen die me langs alle mooie dingen van Perth zou leiden.

New Holland
Als eerste was de Art Gallery van Wester Australia aan de beurt. Nu eens geen museum met geschiedenis en oude pannen en potten en vergane schilderdoeken. Het was tijd voor inspirende kunstwerken en dat werd al wel snel duidelijk.
De schilder die als eerst aan de beurt was liet ook niks aan de verbeelding over. Het waren vooral schilderstukken over de relatie tussen de huidige australier en aboriginals en dat werd niet zo aardig uitgebeeld. Vaak zag je aardig schokkende beelden en erg donkere schilderwerken. Het ging ook over "9/11" en de "heilige oorlog". Maar ondanks dat het allemaal redelijk grauw was, zaten er ook een paar mooie schilderwerken tussen. Ook een aantal abstracte doeken werden getoond.
Daarna door naar een andere tentoonstelling. Dit was erg apart weer. Veel objecten en beeldhouwwerken werden getoond. Het was van een aboriginal en erg indrukwekkend allemaal.
Dan merk je toch wel dat de geschiedenis van de aboriginal bij veel mensen toch nog veel raakt.
De aboriginals zijn de oorspronkelijke bewoners van australie maar zijn eigenlijk van hun eigen land verjaagt en werden vroeger vaak als uitschot behandeld. De meesten aboriginals die in de steden worden soms nog steeds zo behandeld en belanden nog veel te vaak in de crimininaliteit of zijn alcholisten. In de outback zijn nog wel wat aboriginal gemeenschappen.
De Art Gallery had ook nog een speciale tentoonstelling. Deze speciale tentoonstelling ging vooral over de geschiedenis na de nederlandse ontdekking. De meeste authoriteiten geloven dat Willem Janszoon, Australie had ontdekt. Maar officieel is dat natuurlijk James Cook. Op deze tentoonstelling werden vooral franse en spaanse ontdekkingsreizigers getoon maar toch ook wel een beetje over Nederland. Dan ben ik toch ook wel weer een beetje trots op Nederland.
Ik zag oude kaarten met Australie met als naam "New Holland", kaarten die nog maar half af waren omdat het zuid oosten van Australie nog ontdekt moest worden. Ik zag globes van franse ontdekkingsreizigers en uitgestorven diersoorten die de Nederlanders hadden meegenomen, want deze diersoorten kenden ze dan ook niet. Waaronder een Quakka en slangen en krabben.
Dit was echt heel erg interresant. Ik zag zelfs een oud boek van een paar honderd jaar geleden waar in een aantal kwallen stonden. En ja hoor, de kwal waar Gwen en Marcel het slachtoffer van waren geweest stond er gewoon in en dat was een boek uit de 17e eeuw. Wauw!
Daarna was het tijd voor wat andere geschiedenis.

Het lelijke zwaantje
Ik kwam langs een paar hele mooie oude gebouwen. Zoals het oude gemeentehuis uit 1870 (het enige gemeentehuis in het hele land dat door gevangenen is gebouwd), St Mary's Cathedral (die jammer genoeg bijna helemaal in de steigers stond) en daarna langs een paar gigantische gerechtsgebouwen. Oversteken door de Higher Court Gardens (Hogere Gerechts Tuinen, in het engels klinkt het toch wat lekkerder) naar de Bell Tower. Wat wel iets op zich is. Van de buitenkant is het een supermodern gebouw. Eigenlijk heel lelijk. Soort van lelijke zwaan, want van binnen is het een belltower uit de 14e eeuw wel te verstaan. Ja, ik weet eigenlijk niet wat ik er van moet denken maar het heeft in ieder geval een mooi lokatie. Aan de haven en op de achtergrond de gigantische gebouwen van Perth en een mooi park erbij. Daarna doorgelopen naar het oosten van Perth richting Kingspark. De toeristische attractie van Perth. Het was nog even zoeken want ik moest met de zogenaamde "Jacobs Ladder" omhoog. Een erg steile trap die misschien wel 100 meter omhoog ging en ik was niet de enige op deze ladder. De ladder werd vooral gebruikt als hardloopoefening. Dus omhoog rennen en dan weer naar beneden. Ja, het is maar waar je van houdt. Nadat ik eindelijk boven was kon ik van het mooie uitzicht genieten en in Kingspark heb ik mooi van het uitzicht genoten. Je kon het hele Kingspark nog rondlopen maar daar was het veel te groot voor en het was onderhand alweer 5 uur. Dat doe ik wel als het wat koeler is want hier kan je leuke wandelingen maken.
'S-avonds heb ik heerlijke Teriyaki vis gegeten en ben ik blij met me mp3-speler op ( me geusthouse teruggelopen.

Een wereld van dromen

Daar was ik dan aangekomen in Perth, Australie. Ik zat in het vliegtuig, rustig maar van binnen kon ik wel juichen. Hiep hoi!! Dit was 1 van de landen waar ik erg naar uitgekeken had.
Australie oftewel Ozzie!

Welcome Mate!
Ik stapte uit het vliegtuig en bedankte de stewardess. Ik was helemaal in "la la" stemming. Ja, hoe omschrijf je dat. Thuis zullen ze dat waarschijnlijk wel weten. Blij en hyper terwijl het eigenlijk tussen 12 uur en 1 uur 's-nachts was ook al voelde het niet zo en was ik 's-morgens om half zes al opgestaan, maar eerst orde op zaken stellen. Eerst door de paspoortcontrole en me bagage ophalen.
Wat me gelijk al opviel was, dat de hele bemanning van de douanne gewoon "wit" was. Ja, voor de alledaagse mensen die thuis zitten die denken:"Wat praat ze nou raar?" Ja, dat komt gewoon omdat je 7 maanden alleen maar aziatische mensen hebt gezien, is dit een rare gewaarwording. Ik merkte ook gelijk een groot verschil. Ik werd niet nagestaard, ik werd niet gezien als een bijzonder persoon, wat in Azie toch meestal wel het geval was. Wat een opluchting was dat.
Ik zou zo een australier kunnen zijn. Ik hou nu al van dit land!
En dat accent! Geniaal. Wie dat ooit verzonnen heeft, mag van mij de nobelprijs winnen. Toen ik het voor de eerste keer hoorde moest ik toch wel een beetje lachen. Ze klinken echt allemaal als Steve Irwin (Zie: Steve Irwin) en superaardig.
Dit vliegveld waar ik op aangekomen was, was ook niet zoals singapore of bangkok. Totaal niet hypermodern. Gewoon simpel maar dat was ook wel lekker. Dat hypermoderne hoeft allemaal niet. Gewoon achterin de rij aansluiten en gaan met die banaan.
Maar ik had alles: me backpack en ik had nog wat geld dat ik kon omwisselen naar Australische dollars. Nu alleen nog even wachten op me shuttle, die ik vantevoren geregeld had. Een busje dat vanuit het vliegveld richting de stad reed en ik had appelsap gekocht voor het eerst in 7 maanden. Man, wat smaakte dat lekker!
Na een halfuurtje wachten konden we vertrekken met de bus. Een aziatisch stel, ik en een oud vrouwtje waar ik al snel mee aan de praat raakte. Zij woonde nu in Engeland maar had in Perth gewoond. Zij had net een hele lange vlucht gehad helemaal vanuit London en dat voor een dame van een jaar of 65. Ze was Engeland even ontvlucht omdat het toch wel erg duur daar werd, dus ging ze hier tijdelijk even in een hostel zitten en werken.
Ik vertelde dat ik al een tijdje aan het reizen was en dat ik nu werk ging zoeken in Australie.
Ze gaf me allerlei tips, hoe ik dit het beste kon doen en dat ik het wel ging redden vooral omdat ik zo open en eerlijk persoon was en dat ik binnen een paar dagen wel wat zou vinden. Wel erg lief van haar. We wensten elkaar succes en ik werd afgedropt bij me hostel genaamd "Governor Robins". Dit hostel stond in een klein straatje. Het bestond uit twee oude koloniale huizen. Ik had van de eigenaar een code gehad voor de deur zodat ik naar binnen kon. Binnen lag een briefje, waar me kamer was en een sleutel. Nou eerst tijd om te slapen het was inmiddels ook alweer 2 uur midden in de nacht.

Italiaans Australie
Ik werd 's-morgens wakker en ben eerst het hostel gaan bekijken. Het had een gezellige sfeer.
Een grote mooie keuken, chesterfield banken en echt een mooie koloniale uitstraling. De badkamers zagen er ook allemaal netjes uit en ze hadden ook nog een gigantische koelkast waar je je eten in kwijt kon. Erg mooi. Daarna toch maar even eten scoren want het was inmiddels een uur of 10.30 uur. De lonely Planet erbij gepakt en een mooi restaurantje uitgezocht. Wat me erg opviel was dat het supermakkelijk navigeren was in Perth. Overal stonden naamborden en met het kaartje wat ik van de receptie had gehad, werkte dit prima.
Oh en ze hebben het beste vervoerssysteem ever! Genaamd het CAT-systeem dit zijn 3 buslijnen die door Perth rijden die langs het strand, shoppingsmalls, toerische trekpleisters en parken rijden en die rijden helemaal voor niks, noppes. Helemaal gratis dus. Geniaal! Daar was ik erg blij mee. Maar eerst tijd voor wat eten. Ik had gekozen voor een italiaans broodje met mozarella.
Dan verwacht je een normaal italiaans broodje, maar nee dit is australie en australie houdt van aparte combinaties. Het was een toast met boter, daarbovenop advocado (advocado? ja, advocado) dan tomaat en dan mozarella. Heel apart maar wel erg lekker.
Eerst maar even naar de immigration. Dat was nog wel even zoeken want ze hadden maar een piepklein bordje en probeer het dan maar eens te vinden en het was ook nog eens midden op de dag dus erg heet. Nou ja gevonden en dan was het wachten. Bij mij viel het gelukkig mee, ik moest maar een halfuurtje wachten maar de mensen voor mij hebben gewoon anderhalf uur moeten wachten. Ik had via me email een bevestiging gehad dat ik een visa had gekregen.
Nu moest ik alleen even bij de immigration langs om een labeltje in me paspoort te zetten zodat ik aan iedereen kon laten zien dat ik een working holiday visa had.
Daarna was het op zoek naar werk. Dit bleek echter niet zo gemakkelijk als ik dacht. Ook hier had de financiele crisis een grote impact gehad. Naar de travelclub, ik kreeg als antwoord: "nee, helemaal niks." Aussijobs:"nee, ook niks tenzij je een auto hebt". Oh, man dit schijnt toch wel wat moeilijker tenzij dan ik van de vele mensen had gehoord. Ik ben de rest van de dag en de volgende dag hard bezig geweest om toch iets voor elkaar te krijgen waaronder langs verschillende bureautjes gegaan, verschillende bedrijven afgebeld, CV op het internet gezet, en gereageerd op functies via het internet. Helaas kreeg je vaak de reactie dat je of te weinig ervaring hebt (dit gaat vaak om banen op het platteland of banen als ober) of dat je een auto moet hebben. Drama, drama. Van een meisje van het hostel, had ik de tip gekregen om gewoon om 09.00 uur 's-ochtends bij aussijobs te gaan staan, terwijl het pas om 10.00 uur openging. Dat had ik geweten. Ik was niet de enige. Voor het kleine bureautje stonden misschien wel 60 a 70 man te wachten, hopend op een baan. Maar hard zocht ik verder en zag ondertussen ook nog wat van de stad.