Perenjori 11 mei

Ik werd rond 8 uur wakker, toch wel een beetje vol spanning. Ik kon verder slapen maar ik kon ook gewoon gaan surfen! Het strand lag immers naast de deur, de zon scheen en ook me surfboard was binnen handbereid. Ik had het allemaal mee.

Kopje onder in Lancelin

Even snel omkleden en kijken of de golven geschikt waren. Niet te groot, maar ook niet te klein.

Mooi, me roze wetsuit aantrekken want het water was toch wel erg koud. Ik paddle door de golven heen. Uiteraard ging ik wel een paar keer kopje onder maar ik had het naar me zin en daar gaat het om. Na een uurtje ga ik er toch uit. De golven worden iets te heftig en ook me maag begint te knorren. Behalve dat ene appeltje namelijk nog geen ontbijt gehad. Inmiddels is ook Marrielle wakker geworden en gaan we even ontbijten.

Een meer dat geen meer meer was

Na het ontbijt gaan we weer de weg op. Ditmaal naar Cervantes waar de "Pinnacle dessert" ligt. Ook hier was ik al geweest. Marrielle nog niet, maar het lag op onze route dus een korte tussenstop bij de Pinnacles. Het was nu een stuk drukker. We waren dan ook snel klaar. Op naar Jurien Bay, waar we een mooie lunchplek hadden uitgezocht. Onze eindbestemming was vandaag "Lake Indoon" waar we voor 5 dollar (2,50 euro) konden overnachten. We kwamen daar aan en liep naar het meer. Wat?!? Ik was met stomheid geslagen! Wat 2 maanden geleden nog een meer was (ik was hier eerder geweest), was nu helemaal opgedroogd en ik heb de foto's om het te bewijzen. Ik kon het niet geloven. Dat een heel meer gewoon in 2 maanden kan opdrogen. Verbazingwekkend! Nadat ik het bewijsmateriaal had verzameld, genoten we van de zonsondergang. Je ziet ze niet zo vaak zo mooi. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. We waren eigenlijk in "the middle of nowhere" en dan kom je zoiets tegen. De kleuren gingen van blauw naar roze naar rood. Volgens mij heb ik alleen van de zonsondergang al 50 foto's gemaakt. Daarna eten want het plan was om er weer vroeg uit te gaan. De ranger waaraan we het geld van de camping moesten betalen, was namelijk nog steeds niet langsgekomen en als we er misschien vroeg uit gaan, missen we hem en hebben we een gratis nacht. Dus vroeg het bedje in.

Lake Indoon 10 mei

Nadat we aangestaard werden bij ons ontbijt door de camperbewoners in Toodyay vertrokken we richting New Norcia

New Norcia

New Norcia, een klein dorpje. Heel klein want ze hadden maar 50 inwoners. Het dorpje bestond uit een aantal spaanse gebouwen die gebouwd waren voor de aboriginal kinderen. Opgezet door een monnik en later omgezet tot klooster. Hoe dit voor de aboriginal kinderen is geweest, wordt even vergeten. Na de nodige kiekjes te hebben gemaakt kwam er langs de weg een paar oversized roadtrains langs. Apparaten/machines van wel 2 rijbanen breed. Waar in Nederland een hele weg voor wordt afgezet, rijden er hier alleen 2 auto's voor en 2 achter.

Lancelin

Na New Norcia zijn we richting Lancelin gereden met een tussenstop in Hangover Bay waar we genoten van een heerlijke meat pie aan het strand en een superblauwe zee.

Rond een uur of 3 waren we aangekomen waar we gingen sandboarden. Dit had ik al een keertje gedaan maar omdat dit erg leuk vond, vond ik het niet erg om dit nog een keertje te doen.

Dit keer waren de heuvels toch wat steiler. Ik moest dan toch wel even slikken, voordat ik naar beneden ging op het board. Gelukkig land zand heel erg zacht.

Na een paar stuntelpogingen terug naar de camping, die idealisch aan het strand lag.

Onderweg naar onze campingplaats kwamen we de ijscoman tegen met heerlijke ouderwets ijs in een hoorntje met nootjes en chocola. Mjammie...

IJsje meegenomen naar het strand en genoten van het uitzicht en natuurlijk het erg lekkere softijsje. Rond een uur of zes zijn we bewapend met fotocamera's weer richting het strand gegaan voor de zonsondergang. Adembenemend mooi. Aan de rechterkant zag je een rode/roze zon die onderging en aan de linkerkant de volle maan die zo helder was. 'S-avonds zijn we nog even met onze buren, de ieren, naar de plaatselijke pub gegaan. Het was gezellig maar erg rustig.

Lancelin 09 mei

Voor de zoveelste keer vroeg wakker. Het caravanpark lag naast Waverock dus besloot ik een wandeling te maken.

Hippo Yawn

Ik pakte een appeltje voor de energie. Het was 07.30 uur. Lekker vroeg. Geen toeristen, helemaal niemand. Het enige wat je hoorde waren de vogels die ook vroeg op waren. Er was een "Hippo Yawn" (vertaald: Nijlpaard Gaap) wandelroute. Dat klonk wel interresant. Het was een rotsopening die inderdaad leek op een open mond van een nijlpaard. Het duurde een halfuurtje en op de terugweg verbaasde ik me toch over de aparte planten die hier groeien. Ondertussen kwam ik ook nog een "galagah" tegen. Deze zijn roze met zwart witte vleugels. Als je hier in Australie je dom gedraagt dan noemen ze je ook wel een "galagah". Waarom? Geen idee.

Daarna weer teruggelopen naar de camper. Even kijken of Marriele al wakker was. Ja. We gingen ontbijten en dan inpakken en wegwezen. We hadden een lange rit voor de boeg.

Onderweg was er weinig te zien, behalve ellenlange wegen met gigantische wheatbelt's (graanvelden) en afentoe een roadtrain. Onze eindbestemming was eigenlijk New Norcia maar dat haalden we niet. We besloten te verblijven in Toodyay. Een kleine camping aan de rivier. Een echt volkscamping met schilderijtjes aan de caravan en bloemetjes voor de ramen. De kapitein met baard en pet had zo uit een kuifje stripverhaal kunnen stappen. Hij maakte de camping compleet. Geen backpacker te vinden hier, ach het is ook maar voor 1 avond.