Coronation Beach 14 mei

13 mei was het alweer. De 2e dag in Geraldton. Ik had me wekker gezet om 07.15 uur, maar was te moe om eruit te gaan. Om 08.15 uur ga ik er maar uit. Eens kijken hoe de golven waren want ik had me wekker gezet zodat ik kon gaan surfen. Ik had de goede beslissing genomen. Het waren echte mini golfjes. Geen beweging hier te vinden.

Cornflakes aan de Oceaan

Ontbijten maar ontbijten is niet zoals ontbijten in nederland. We zaten buiten en besloten onze bakjes met cornflakes op de duin op te eten, waar je een fantastich mooi uitzicht over de oceaan had. 10 meter van onze camper vandaan. Genieten zo vroeg in de morgen.

Daarna de laatste dingen inpakken en de stad in. Geraldton was niet zo heel groot maar had wel een aantal leuke toerischte plekken. Eerst het WA Museum (WA=Western Australian). Dit ging net als in Fremantle over de visserij. Ook hier was een gedeelte van het museum gewijd aan de Batavia, aangezien we ons nu bevonden aan de "Batavia Coast". Het was mooi maar veelal hetzelfde als in Fremantle alleen was het in Fremantle wat uitgebreider.

Grijs op reis

Daarna op naar het H.M.A.S. Sydney Memorial. Deze gedenkplaats is ten ere van de bemanning (600 man) van de boot de "H.M.A.S. Sydney". Zij vochtten tegen de duitsers. De gedenkplaats ligt op een heuvel die uitkijkt over Geraldton en de oceaan. Het was een erg mooie plek.

Daarna op naar de bakker voor een typisch aussie broodje. Een saladebroodje met heel veel advocado. Heerlijk! Daarna zijn we weer vertrokken. Ditmaal richting Coronation Beach. Goedkoop slapen (3 dollar per nacht) en aan het strand. Wat wil je nog meer?

Het was een populaire plek want bijna alle plekken waren bezet. De zon ging bijna onder maar een mooi uitzichtpunt op de heuvel met uitkijktoren maakte een perfecte plek om foto's te maken. We waren niet de enige, de reisorganisatie "grijs op reis" had zich ook gemeld en 's-avonds weer lekker barbecuen!

Geraldton 13 mei

Rustig zijn we vertrokken. Nadat we uitgecheckt waren, onderweg naar Geraldton. Ook wel de hoofdstad van het midwesten genoemd.

Geraldton

Lunch werd dit keer in Port Denison gehouden. Ze hebben daar een uitkijkpunt wat over het dorpje en over de oceaan uitkijkt. Het is erg druk op het uitkijkpunt. Dus besluiten we maar bij het strand te lunchen. 20 meter van het uitkijkpunt. Ver, he!

Na de lunch zijn we toch even het uitkijkpunt opgelopen. Je hebt een prachtig uitzicht over het dorp. We rijden daarna door naar Geraldton. Een redelijke grote stad. Een stad, dat hebben we toch al een tijdje niet gezien. Het waren vooral kleine dorpjes waar we de afgelopen weken waren geweest. Eerst even langs het informatiecentrum. Er is hier in ieder geval genoeg te doen.

Bonk vlees

Nadat we de nodige boodschappen hadden gedaan, op naar Sunset Beach Caravan Park. De naam al, belooft veel goeds. Dit Caravanpark kregen we als tip en het was top. Een grote camping met vooral veel familie's. De echte aussies en weer een hele mooie zonsondergang, zoals hier te verwachten valt en daarna lekker barbecuen. Althans, we hadden een bonk vlees maar dit waren we vergeten. Het was dus nog een bonk bevroren vlees. Ik probeerde de grote lappen vlees op de barbecue (die door het caravanpark ter beschikking waren gesteld) te ontdooien. Ik probeerde ze nog te scheiden van elkaar door middel van een mes, maar helaas was dit haast onmogelijk. Er kwam een aussie bij ons kijken wat we aan het uitvogelen waren maar al snel bood ze aan dat we het wel even bij haar in de magnetron mocht en daar zeggen we natuurlijk geen "nee" tegen en even later konden we onze heerlijke steaks opeten.

Na het avondeten zijn we naar de enige bioscoop in de stad geweest. Leuk!

Geraldton 12 mei

Om zeven uur ging de wekker. We hoordde geluiden van buiten. Was het de ranger die ons geld wilde hebben voor de nacht? Of kwam hij zelfs met een boete omdat we nog niets betaald hadden? We schuifde de gordijnen een stukje opzij. Maar nee, het was niet de ranger maar de schoonmakers. Snel omkleden en dan gaan als een banaan.

Gevaarlijke weg

We reden naar de weg toe en nog steeds geen ranger. Jeeh we hadden een gratis nacht!

Daarna zijn we doorgereden naar Leeman waar we ons ontbijt opaten overkijkend op het strand. Leeman is een klein vissersdorpje maar erg mooi. Een tussenstop onderweg naar Perenjori was de Yarra Yarra Lakes maar helaas ook deze meren waren opgedroogd. We kwamen dan ook wat vroeger aan in Perenjori. Eerst even naar het informatiecentrum om te vragen of het mogelijk was om om te gaan naar de "Camel Soak" en het gigantische zoutmeer. Even snel internetten, wat een dure bedoeling was. 11 dollar (5,5 euro) voor 1 uur. Daarna even geluncht.

Marrielle had de beschrijving gekregen. Dit betekende wel over een paar dirt-roads, maar er werd ons verzekerd dat de weg goed is en daar gingen we maar vanuit. Gelukkig was het een redelijk goede weg maar we realiseerde ons wel dat als er iets zou gebeuren, we een groot probleem hadden. We zaten namelijk wel 20 a 30 km van de beschaving af en geen telefoon die hier werkte, tenzij je een sateliettelefoon hebt maar we lieten ons niet van het veld slaan.

We arriveerde eerst bij de camelsoak. Een groot stuk rots/kleine heuvel waar een soort van putten in zaten. Deze zouden normaal gesproken vol met water zijn, maar doordat het nu het droge seizoen was waren ze helemaal leeg waren. Vroeger werden deze putten gebruikt als drinkbakken voor de kamelen vandaar de naam "Camel Soak".

Rabbit Proof Fence

We gingen weer verder over de Rabbit Proof Fence Road. 1 lange weg die van noord naar zuid australie loopt met een "Rabbit Proof Fence" (Hek om konijnen tegen te houden). Deze zijn namelijk een australie een plaag geworden. Een engelsman uit 1894 had in dat jaar namelijk het briljante idee bedacht om 12 konijnen over te brengen van Engeland naar Australie. Dit zou een gevoel van thuis geven met als gevolgd een konijnenplaag in Australie.

Over de Rabbit Proof Fence Road gereden te hebben kwamen we na een halfuurtje uit bij het gigantische zoutmeer. Erg mooi. Het gehele meer was gigantisch groot. Het was een mooie omgeving met veel vogels en een ervaring op zich. Op de terugweg kwamen er ook nog achter dat zelfs de dirtroads hier onderhouden worden. Met een grote tractor worden de wegen weer vlak gemaakt. Daarna op naar de camping. De enige in Penjori en de wijde omgeving maar de beste tot nu toe. Hele mooie plekken omgeven met eucalyptus bomen maar 16 dollar (8 euro) per nacht en zelfs de was konden we gratis doen en zulke aardige mensen. Top!